Afgelopen zondag kreeg ik een mailtje van de sportarts:

"Ik denk dat het probleem wel duidelijk is, alleen het is niet te behandelen. Bij inspanning ontstaat er ischaemie (=tekort aan zuurstof) in de darmen. Dit wordt in Enschede aangetoond, echter er worden geen evidente stenosen (=vernauwingen) in de bloedvaten aangetoond. De oorzaak ligt dus waarschijnlijk ook in de kleinere bloedvaatjes rond de darmen.

Ik heb gisteren nog met een MDL arts je situatie besproken en hij had geen nieuwe suggesties. Je bent geweest bij diegenen die hier het meeste van af weten in Nederland.  De enige toevoeging die hij had is dat je niet moet doorgaan met lopen (met klachten) omdat je dan door de herhaalde ischaemie ook stenosen kunt gaan krijgen (je komt dan van de wal in de sloot). Je moet dus lopen onder het niveau (qua duur, intensiteit en frequentie) waarop je klachten gaat krijgen en dan besluiten of dat niveau acceptabel is voor je.

Tenslotte wil ik het hiermee afronden omdat ik (helaas) geen zinvolle bijdrage meer kan leveren."

Geen schokkend nieuws meer natuurlijk, maar wel een duidelijke waarschuwing. Als ik net zo zou doorgaan als vorig jaar zou dat niet zonder gevolgen zijn. Een traag tempo, ja, dat had ik ook al eerder gehoord, maar als ik nxc3xb3g langzamer zou gaan, kom je in de categorie wandelen. En wandelen vind ik best leuk, voor op een zondagmiddag ofzo, maar het geeft niet de kick en uitdaging die ik bij het hardlopen vond.

Definitief is het dus schluss met hardlopen. Fitness Mom is het nu…haha! Ook leuk hoor, ik kan me hier prima in vinden. Beetje m’n lijf shapen. Photoshoppen had makkelijker geweest, maar ik vind het ook niet erg om er flink tegenaan te gaan en dan ook resultaat te boeken.

Dit is dus niet alleen het laatste nieuws wat betreft mijn medische problemen bij het hardlopen, maar ook het laatste logje. Sorry, nu xc3xa9cht. Nogmaals wil ik iedereen bedanken voor alles. Veel succes en plezier hardlopende webloggers!

‘t Is alweer een maand geleden dat ik samen met loopmaatje Eugxc3xa8ne op pad ging. Het lijkt er inmiddels op dat dit echt m’n laatste loopje was. Hoe ik ook geniet tijdens het loopje, de lol is er nu echt wel af door het ziek worden nxc3xa1 het lopen. Jammer, zeg ik nu. Balen doe ik niet meer zo, want ik heb genoeg tijd gehad om het allemaal te laten bezinken. Bovendien helpt het dat ik m’n ei prima kwijt kan in het fitness. Sinds vorige week heb ik de frequentie op 3x per week gezet. Buikspieren worden nu extra aangepakt, want het snoepen heeft bij mij z’n sporen achtergelaten. ‘k Zie eigenlijk ook niemand anders die bij het fitnessen de buikspieren zo hard traint. Maar goed, wil ik resultaat zien, dan is het dus wxc3xa9l even aanpakken. En minder snoepen natuurlijk. Na de training pak ik nog even zo’n fiets. Vooralsnog een kwartiertje, op het vetverbrandingsprogramma.

Geen loopjes meer dus. Met "still running" doel ik dan ook op het geren en gevlieg als moeder. Van school naar m’n werk en weer terug, boodschappen, huishouden, regeldingen. Ik moet dan ook met regelmaat m’n moeie lijf naar bed slepen. Lezen in bed? Hah! Tien minuten en dan zakken die luiken naar beneden.

Ik "run" nu weer even naar m’n kids en wens jullie veel loopplezier!

Jullie kennen dat vast wel, een koortslip. Niet alleen irritant, maar ook nog eens ontsierend. Vroeger had ik het een tikkie erger, nu is het gelukkig onder controle dankzij (zware) medicijnen zodra ik de bekende koortslipkriebels voel. Aangezien het een virus is dat zich schuilhoudt in je zenuwen, zal die koortslip altijd op de loer liggen. Lage weerstand, stress, teveel chocola… Voilxc3xa1, daar is-ie weer!

Het hardloopvirus is eigenlijk het tegenovergestelde. Blijkt nu. Voor mij dan. Hoe minder ik loop, hoe minder last ik ervan lijk te hebben. Het lijkt mijn lijf zelfs soms te hebben verlaten! Of zou het zich toch stiekem verstoppen, ergens?

Was ik eerder nog vaak – in m’n hoofd – bezig met hardlopen, is dat nu wel anders. Zie ik onderweg een hardloper, dan word ik niet meer groen van jaloezie, maar komt er een smile op m’n gezicht omdat ik weet hoe die hardloper geniet. En als het een hardloper is die nog in het stadium zit van afzien, ook dxc3xa1n zal er bij diegene een gevoel van genieten zijn, want na dat loopje kan die zichzelf op de schouder kloppen: txc3xb3ch maar gedaan! 

Aan de gewichten hangen in de sportschool vind ik intussen ook prima, en ik heb de gevoelens van frustratie van het nxc3xadet kunnen lopen wel aardig los gelaten. Uit eigenbelang, want blijven sippen maakt je leven tenslotte niet leuker. En als ik dan weer eens een loopje doe, al dan niet met loopmaatje Eugxc3xa8ne, en ik word weer misselijk, dan heb ik daar een dubbel gevoel over. Aan de ene kant denk ik dan dat ik txc3xb3ch een lekker loopje heb gehad, en aan de andere kant baal ik van de gevolgen en hoop ik dat die snel over zijn.

En hoewel ik nu niet meer bijna constant bezig ben met wanneer ik weer kan lopen, hoever dat dan wordt, en of dat alleen is of dat ik me weer eens door m’n loopmaatje zal laten vergezellen, wat ik het beste kan eten/drinken vxc3xb3xc3xb3r dat loopje ter voorkoming van die misselijkheid, of mijn knie het wel vol zal houden, met lopers die schijnbaar wel zonder problemen genieten van het kilometervreten, txc3xb3ch ben ik het hardloopvirus niet helemaal kwijt. Wel merk ik dat ik de connectie minder voel, de drang om te lopen is aanzienlijk minder, de drempel hoger om te gaan. Dat is jammer maar niet verwonderlijk gezien mijn ervaringen.

De hoop op een antwoord waarxc3xb3m ik misselijk word, is inmiddels ook aardig geslonken. De sportarts zegt dat ze mijn dossier nog niet heeft gesloten. Bovenop de stapel ligt-ie volgens mij ook niet. Zal ik dan toch maar die studie over voeding bij sport gaan doen? Wie weet mis ik wel het xc3xa9xc3xa9n of ander. Bovendien is het best handig om te weten hoe het komt dat je moe wordt, waarvan je energie krijgt, en ook dat stukje inspanningsfysiologie klinkt me interessant in de oren.
Denk ik aan studie dan denk ik ook aan JeeWee die behoorlijk wat tijd en energie steekt, naast z’n werk en gezin, in een zware studie. Heel bewonderenwaardig, maar of het me zelf lukt? Ik werk weliswaar niet fulltime, maar heb nog wel 2 jonge kids. Huishouden, boodschappen en sporten e.d. vergen daarnaast ook de nodige tijd. De avonden zijn bovendien vrij kort voor mij, want als de kids naar bed zijn, heb ik meestal nog ruim een uur voordat ik zelf op xc3xa9xc3xa9n oor ga. Dilemma dus.

Ik zie wel waar het schip strandt. Uiteindelijk zal die knoop wel doorgehakt worden. Ondertussen sudder ik door…

Woensdagmorgen: de kids zijn naar school gebracht, de boodschappen zijn binnen. Ik twijfel. Sportschool of een half uurtje hobbelen? De motivatie is ver te zoeken merk ik, en ik stel de beslissing nog even uit door achter de computer te kruipen. Ondertussen komt er een smsje binnen van m’n loopmaatje: hoe laat we vanavond gaan lopen? "De brutalen hebben de halve wereld", zei m’n moeder altijd, en dat denkt hij denk ik ook. Of is het meer "de aanhouder wint", want ik heb ik m’n loopmaatje al vele malen moeten teleurstellen. Ik bel ‘m om te zeggen dat ik het nog niet weet, maar dat als ik besluit om ‘s morgens de sportschool in te duiken, dat ik dan vanavond met ‘m wil lopen. Niet lang dan, half uurtje ofzo, want ja, al 3 weken niet gesport, en dan op xc3xa9xc3xa9n dag ineens weer voluit, is dat nou wel zo verstandig. Na wat gewik en geweeg besluit ik voor de sportschool te gaan. ‘t Is daar stil, dus ik kan vrij snel m’n rondje afwerken.

Thuisgekomen is het alweer bijna tijd om de boyz op te halen. De middag wordt gevuld met het restantje strijk (allemaal overhemden….bleuh!!), de ruzietjes tussen de jongens sussen en overige moederpolitiewerkzaamheden (en geloof me, ik vind dit vermoeiender dan die berg strijk erdoorheen jassen!), Matijs naar een kennismakingsles Aquafun brengen, daarna even gauw met Daan naar het dorp om z’n kapotte bril weg te brengen en meteen maar een zonnebril op sterkte voor ‘m te bestellen. Dan weer richting het zwembad, waar ik gebeld word door de koerier die bijna voor de deur staat voor het afleveren van m’n nieuwe mobieltje en TomTom, dus ik trek Matijs uit de les en we sjezen naar huis. Na het in ontvangst nemen van m’n nieuwe speeltjes (hihi) zie ik dat het alweer 17 uur is geweest. Snel bel ik m’n loopmaatje om te zeggen dat ik vanavond wel wil lopen, op voorwaarde dat hij naar mij toe komt (lui hxc3xa8?). Gelukkig wil-ie dat wel en hij is – as usual – stipt op tijd.

Kort doe ik wat oefeningen voor m’n knie in de hoop dat-ie dan niet meteen in de stress schiet (die knie dus). Ondertussen ben ik weer aan het wikken en wegen, maar dit keer over de route. Half uurtje? Toch wel een beetje kort voor m’n inmiddels gevorderde loopmaatje. Hij zegt zelfs wel te willen komen voor 5 minuten. Lief, maar die vlieger gaat voor mij niet op. Hm, peins peins. Als we eenmaal op weg zijn naar het startpunt, besluit ik om toch voor de langere route te gaan, maar dan in omgekeerde volgorde.

Onderweg luister ik met xc3xa9xc3xa9n oor(dopje in) naar m’n muziek en het andere oor luistert naar het gezellige gekeuvel van Eugxc3xa8ne die schijnbaar moeiteloos naast me dribbelt en meer dan genoeg energie heeft om me te bestoken met z’n maffe gedol. Alhoewel ik helaas niet zoveel energie heb en ook meer moeite moet doen om vooruit te branden, geniet ik wel weer van dit loopje en zijn gezelschap. Alleen lopen vind ik prima, maar dit is tenslotte ook wel zo gezellig.

Al lopende vraag ik me af of we niet een nogal opvallend stel zijn: Eugxc3xa8ne met z’n knalgele shirt aan en ik met een roodaangelopen gezicht. Kanariepietje en zontomaatje…hahaha! Mijn beste vriendin vindt ons sowieso wel een grappig stel om te zien: Eugxc3xa8ne een stuk kleiner dan ik en het verschil in grootte van pas. Dat kan wel zo zijn, maar dat is natuurlijk geen reden om niet met elkaar te lopen.

Later realiseer ik me dat ik een lusje ben vergeten mee te pakken in de route. Uiteindelijk hebben we ruim 6km gelopen in bijna 45 minuten. Tijdens ons loopje heeft m’n loopmaatje een paar keer gevraagd of het goed gaat en daar kon ik steeds met een "ja hoor" op antwoorden. Mijn probleem is echter een uur nxc3xa1 het lopen, en helaas, ook dit keer word ik flink misselijk. Ik neem weer een pilletje tegen de misselijkheid, sla m’n dekbed weg zodat ik koel lig en ga opgekruld liggen. Ik wil niet overgeven. Gelukkig val ik in slaap…

Vandaag voel ik me wee en ik heb het gevoel dat m’n maag strak staat. Gelukkig heb ik niet met m’n hoofd boven de pot hoeven hangen, dat scheelt. En ik heb ook spierpijn, maar da’s niet gek, na zo’n sportexplosie!
Ondanks die stomme misselijkheid heb ik overigens geen spijt van het loopje. Bedankt hoor loopmaatje!

O ja, ik sudder nog even door en zal af nog nieuwe logjes schrijven. Laten jullie het even weten als jullie bij het lezen ervan enorm gaan gapen?

Bijna drie weken is het al zo. Gxc3xa9xc3xa9n sport. Niet aan de gewichten hangen en geen asfaltvreten. Eerst was het een week vol andere zaken die echt voorrang hadden. De week erna was ik grieperig en had ik een nare hoest, dus dat werd ook gewoon banken en vroeg op xc3xa9xc3xa9n oor. En deze week zat ik met de kids en m’n moeder in een leuk vakantiehuisje in Gramsbergen (manlief had het te druk op z’n werk, dus vandaar dat m’n moeder met ons meeging).

Deze week een prima midweekje gehad, een paar leuke uitstapjes gemaakt. Overigens niet dankzij het navigatiesysteem… die trut had ik er het liefst uitgeschroefd, want ze liet ons meerdere malen verkeerd rijden of leidde ons naar een andere bestemming dan ingegeven…aaaargh! Vanavond gaf manlief aan (want die trut zit in zijn auto die ik had geleend i.v.m. iets meer comfort xc3xa9n het navisysteem dus) dat je dan weer een bepaalde handeling moet doen, maar goed, was-ie vergeten te zeggen…

Heb totaal niet aan hardlopen gedacht, totdat ik op de terugweg de nodige in de zon ploeterende hardlopers zag. De prikkel om weer te willen lopen zal wel weer komen zodra ik de sportschool in stap en tegelijkertijd het dagelijkse ritme weer oppak. Echter, het hardlopen zal op z’n gunstigst xc3xa9xc3xa9n keer per week zijn. Ook goed, dat had ik al eerder aangegeven. Maar voor het bijhouden van een weblog over (voornamelijk) hardlopen, vind ik die frequentie te weinig. ‘k Heb dan ook de knoop doorgehakt: ik stop met deze weblog. Ik wil jullie bedanken voor alle reacties, input, adviezen, bijval, kritiek, en wens jullie veel succes met het behalen van jullie doelen en natuurlijk hxc3xa9xc3xa9l veel loopplezier!

Na al xc3xa9xc3xa9n avond aan de gewichten te hebben gehangen in de sportschool, vind ik het woensdagmorgen wel tijd voor een loopje. Eigenlijk was het de bedoeling om dit samen met vriendin Josina te doen, maar dat feest gaat niet door. In plaats daarvan zitten we uitgebreid te kletsen. Ook leuk natuurlijk en moet ook kunnen. Het idee om dan loopmaatje Eugxc3xa8ne eindelijk eens tegemoet te komen en samen met hem te lopen vind ik echt hxc3xa9xc3xa9l goed bedacht van mezelf. Helaas heb ik die avond een mega moodswing en ga zowat tegelijk met de kids naar bed. Niks geen tv kijken, niks geen leesvoer, maar gewoon lamp uit en op xc3xa9xc3xa9n oor. Ik schuif het loopje wel op naar morgen.

De volgende dag rijd ik onderweg naar m’n werk achter xc3xa9xc3xa9n of andere slak met zo’n Pak ‘n Bak ding achter z’n auto. En natxc3xbaxc3xbarlijk blijft-ie zowat tot aan m’n werk voor me zitten plakken. Grrrrr! Erlangs gaat slecht, want ik rijd binnendoor op vrij smalle weggetjes en ben dan al helemaal geen held met inhalen. Gestrest en – nog steeds – uit m’n hum kom ik aan op m’n werk. En ‘s avonds ben ik gewoonweg te moe om mezelf tot enige activiteit aan te sporen. Aan de ene kant moet ik van mezelf maar aan de andere kan kan ik tenslotte nog schuiven… naar vrijdagavond bijvoorbeeld.

Ook vrijdagavond laat ik aan me voorbij gaan. Gewoon lekker op de bank hangen, beetje buizen. Humeur is inmiddels wel opgeklaard, vermoeidheid echter nog niet. Sporten? Nee, doe ik morgen wel. En zie daar: wederom wordt er geschoven.

Zaterdagmorgen is het weer lekker sporten. Geen geschuif dit keer. Had ik al verteld dat ik nu al een paar keer de trilplaat heb gebruikt in de hoop dat het m’n knieblessure verhelpt? Na de training van deze dag had ik ‘s middags zoiets van "hxc3xa9, ik voel m’n knie ineens, en dat zonder dat ik heb gelopen!". Vreemd, misschien net iets te veel getrild?

Zondagmiddag maak ik me klaar om te gaan lopen. ‘s Morgens had ik even buiten de temperatuur gevoeld en – koukleum als ik ben – kies ik gewoon nog voor m’n shirt met lange mouw en knee tight. En algauw kom ik erachter wat dxc3xa1t voor een misser is zeg! Pfff! Na een goeie 20 minuten en het nodige getwijfel besluit ik een "uitkleedstop" te houden. Terwijl ik m’n cap, oordopjes en zonnebril even allemaal afzet, word ik nauwlettend in de gaten gehouden vanuit een nest aan de waterkant waar een waterhoen zit te broeden. Niks bijzonders zou je zeggen, maar toch vind ik de natuur een prachtig iets. Hebben jullie bijv. wel eens die films van Planet Earth gezien? Onvoorstelbaar mooi zeg. En des te hartverscheurender als je weet dat heel veel dieren en natuurgebieden uitgeroeid c.q. verwoest worden door toedoen van de mens…

Ik vervolg mijn weg, maar nu in m’n sporttop. Aanzienlijk beter zeg! Ik loop lekker door, voel m’n knie maar die houdt zich verder goed. Ondertussen bedenk ik me waar ik m’n shirt weer aan zal trekken. Hier in de omgeving val je namelijk nogal op in zo’n "blote" outfit, maar het kan me wat, want het is heerlijk lopen en m’n huid ziet ook weer eens wat zon. Het laatste stuk doe ik weer even wat versnellinkjes, ondanks dat ik moe ben. Even uitpuffen en shirt weer aan.

Thuis neem ik de 2 overgebleven sinaasappels en wat water met zout om bij te tanken. Manlief en kids maken aanstalten om nog even te gaan wandelen. Dit onbespoten zon(overgoten)tomaatje (lees: ongewassen en met een rooie sportkop) besluit om mee te gaan. Rustig even wandelen, even lekker zitten vlak naast zo’n grazende Schotse Hooglander, de kids ravotten. Gewoon even genieten. Algauw voel ik de bekende misselijkheid opkomen. Ik probeer het van me af te zetten. Even later ga ik zitten, omdat de kids op een berg aan het klauteren zijn. De misselijkheid wordt erger. Ik zeg dat ik naar huis wil. De kids balen. En Jan baalt ook als ik opeens zeg dat ik even moet gaan liggen. "Nou lekker", is zijn reactie, als hij een "ja" te horen krijgt op zijn vraag of ik niet lekker ben. Langzaam sta ik op en loop net zo langzaam naar de auto.

Thuis neem ik een tabletje en kruip m’n bed in. Ik dommel af en toe in. Als ik weer wakker ben, zap ik wat rond op de tv. Jan vraagt of ik wil eten. Ja hoor, ik heb wel trek. Blijf ik zelf ook maf vinden hoor: misselijk zijn en txc3xb3ch trek in eten hebben.

En vandaag voel ik wel redelijk goed eigenlijk. Had verwacht weer flink te moeten boeten voor m’n loopje, maar gelukkig valt dit mee. Deze week zien we wel weer hoe het loopt…

Dinsdagavond wil ik gaan sporten maar ik ben zxc3xb3 moe, dat ik mezelf er xc3xa9cht niet toe kan zetten om naar de sportschool te gaan. Ja, ik weet ‘t, slappe hap, maar ‘t zal me wat hoor. Ben de laatste tijd sowieso (weer) vermoeider dan anders (misschien doordat het extra druk is op m’n werk?), en krijg met enige regelmaat de vraag of het wel goed met me gaat. ‘k Heb altijd de instelling gehad dat je van hard werken niet dood gaat, maar jee, wat voel ik me oud! ‘k Zou niet misstaan achter de geraniums. En dat op m’n 42e. Zucht.

Woensdag sla ik 2 vliegen in xc3xa9xc3xa9n klap, want ik ga hardlopend naar de sportschool, train daar en ga vervolgens weer hardlopend terug. Bijna thuis merk ik dat m’n batterijtje leeg is (niet gek want als je niet goed oplaadt …) en moet ik heel even stoppen.

Zaterdag maak ik nog even een rondje in de sportschool. In de spiegel zie ik dat m’n armen eindelijk weer een beetje in hun oude vorm komen. Mooi! Kon ik dat ook maar zeggen van die buik van me. Pens noem ik ‘t, en anderen lachen me dan uit. Okxc3xa9, ‘t is inderdaad geen mega-buik, maar zo vxc3xb3elt ‘t wel voor mij. Ben er gewoon niet happy mee en ondanks talloze herhalingen op de sportschool lijkt dat "bevallige vrouwelijke heuveltje" maar niet vlakker te willen worden.

En ook niet bepaald vlak is het parcours van de Nomen Race in het frisse Beekbergen. Ik, als fervente asfaltloper, moet weer vreselijk wennen aan de zachte ondergrond. Dit begint al met het rondje vanaf de start. Op gras. Ik voel de demping, weet dat het beter is voor de gewrichten, maar tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik door stroop loop. Talloze medehardloopsters passeren me. Frustratie nummer 2. Okxc3xa9, ik heb me voorgenomen gewoon een rustig loopje ervan te maken om zoveel mogelijk die misselijkheid te voorkomen, maar ik baal als een stekker dat ik niet zo snel ga als ik zou willen. En dan houdt m’n *^$%$#%#$! mp3-speler er ook nog es mee op. Ik dacht dat ik het nu goed ingesteld had, maar ‘t stomme ding stopt blijkbaar nog steeds als-ie aan het eind is en gaat dus niet automatisch naar nummertje 1. Grrr. Terwijl ik aan het frutselen ben, vraagt iemand me vriendelijk of het wel gaat. "Ja hoor", roep ik terug.

foto: inhoud van m’n goodie bag die ik kreeg omdat ik xc3xa9xc3xa9n van de eerste 150 inschrijfsters was

"Genieten, genieten en genieten". De woorden van Fiona van Loopkrant.nl. Ja, da’s makkelijker gezegd dan gedaan. Het is moeilijk in m’n ritme te komen. Zijn het niet de dames die je de pas afsnijden (jaja) dan is het wel het parcours. Behalve op de kleine afstanden op asfalt, is het constant opletten om niet te struikelen over wortels, denneappels, takken of mul zand. Modderplasjes ontwijken. Pas na een goeie 10 minuten kan ik de druk van de wedstrijd van me af laten glijden en loop ik in m’n eigen tempo. Vlak bij de finish wandel ik kort even, maar hou de achterhoede (voor zover die er nog is) wel in de gaten. Op het gras, richting de finish, trek ik de oordopjes eruit zodat ik kan horen wat er door de speaker wordt gezegd. Ik zie nog net de tijd… Daarna is het drinken, fruit naar binnen werken en uitpuffen. Geen spoor te bekennen van manlief en de kids; die blijken druk in de weer op de midgetgolfbaan. Nou, die camera heeft-ie dus voor nop meegenomen. Hopelijk heeft iemand anders nog een leuke kiek gemaakt (hint hint).

foto: read it and weap….

Net als de Groot Ginkelse Loop zal ik de Nomen Race niet gauw nog eens doen. Zo’n parcours is gewoonweg niet aan mij besteed. Het feit dat deze loop een women’s only aangelegenheid is, vond ik overigens niets veranderen in de sfeer. ‘k Vond ‘t zelf vergelijkbaar met die van diverse andere prestatielopen/wedstrijden. Helaas geen bekenden gezien, en ook Fiona was voor mij de grote afwezige (stoute Fiona!) want haar weer in levende lijve ontmoeten was wel xc3xa9xc3xa9n van de redenen om me op te geven. Maar goed, heb al vaker loopjes gedaan waarbij ik niemand kende, en ik loop tenslotte puur en alleen voor mezelf.

Dinsdagavond duik ik de sportschool in voor m’n gebruikelijke rondje. De loopband is bezet. Jammer.

Woensdagmorgen besluit ik een rondje te gaan lopen. Niet te lang, zo’n 5,5km is wel even genoeg. De knie moet niet teveel belast worden, want de 13e wil ik graag zonder noodzakelijke stops de 5km van de Nomen Race lopen. Ik geniet van m’n loopje. ‘t Is fris, maar op wat gepikkel na droog en zelfs af en toe zon. Tempo is relaxed, niks forceren, niet met de tijd bezig zijn. Zo’n 500m van huis kan ik het toch niet laten om even een blik te werpen op m’n sporthorloge. Spontaan flapt er "klotetijd" uit. Een passant kijkt me bevreemd aan. Ik let er niet op en loop door. M’n knie heeft zich inmiddels aangemeld, dus ik had beter "kloteknie" kunnen roepen. Thuis smeer ik er, na de douche, meteen ice gel op.

Zaterdagmorgen doe ik mee met een nieuwe les bij ons op de sportschool. Het zgn. XCO tempo training. Je doet dan oefeningen met een kokers van verschillende afmetingen/zwaarte met grind erin. Nog geen 10 minuten later moet ik echter al opgeven. Ik voel het bekende misselijke gevoel opkomen van de bewegingen en het tempo. Ik druip af. Dan maar weer de fitnessruimte in.

Zondag even eruit met ons gezin. Er zijn al genoeg weekenden met prutweer geweest waardoor we niet veel meer hebben gedaan dan binnen hangen. Vind ik niet erg hoor, dat lummelen, maar af en toe eruit is ook lekker. Dit keer naar het Vestingmuseum in Naarden geweest, waar Matijs "kapitein Piet" ook mocht helpen om een echt kanon af te vuren.

Daarna riching huis met onderweg een stop bij pannenkoekenhuis Bergzicht. Jaren geleden zijn we daar eens geweest. Ik verheugde me toen helemaal op de poffertjes en die bleken dus zo droog als wat te zijn. Een opmerking hierover werd verrast in ontvangst genomen maar blijkbaar hebben ze er niks aan gedaan, want ze waren nog steeds niet te nassen. Voor mij althans, want ik mocht er eentje proeven van Matijs. Hij en Daan hadden hiervoor gekozen en allebei hebben ze hun bordje leeg gegeten! Jan en ik hadden beiden gekozen voor een hartige pannenkoek met champignons, spek en uitjes, maar ook deze vond ik maar matig. Mochten we hier ooit nog eens komen, dan kies ik wel voor een broodje kroket ofzo, want daar kun je niet zoveel aan verknallen, toch?
Overigens had ik de intentie om vandaag te gaan hardlopen, maar ik voel me sinds gisteravond niet top. Of het door dat XCO kwam? Geen idee, maar het is wel weer het bekende wexc3xabe gevoel. Geen loopje dus, maar desondanks toch wel een sportief weekje dacht ik zo.

M’n loopmaatje had ‘t al es gekscherend gezegd: kwakzalver. Doelend op de osteopaat. Manlief meende het vorige week. Want wat hebben die behandelingen meer opgeleverd dan dat er "een heel andere vrouw op de bank ligt"? Ik blijf erbij dat het verhaal (je weet wel, die zak van bindweefsel die helemaal strak stond) van de beste man plausibel klonk, maar ik geef mijn man ook gelijk. Na een paar maanden niet te hebben gelopen, kan het inderdaad heel even duren voordat de klachten weer komen. In het begin kun je die klachtenvrije periode verkeerd interpreteren door te denken dat de behandeling aanslaat. Verkeerde interpretatie, hoop, hoe je het ook noemt, de misselijkheid steekt nog steeds de kop op xc3xa9n m’n knie doet vrolijk daarin mee. Alles voor niks geweest? Of toch weer wat geleerd? Ben eigenwijs genoeg om het toch steeds weer te proberen, maar nu wel met betere grensbewaking. Dus ja, heb er wel wat van geleerd, al was het al het omgaan met de frustratie van het niet kunnen lopen wanneer ik wil. Manlief is waarschijnlijk eerder in de veronderstelling dat ik niets ervan heb geleerd en dat ik m’n lijf nog steeds geweld aandoe. Hij gaf vorige week aan dat ik er weer minder fris en fruitig uitzie dan een paar maanden geleden (lees: in m’n hardlooploze periode) en dat m’n lontje ook wat korter is dan toen (wat ik overigens zelf niet zo ervaar, integendeel zelfs). Allemaal heel begrijpelijk, maar het moge duidelijk zijn dat ik nu op zoek ben naar nieuwe mogelijkheden, nieuwe grenzen.

En nu twijfel ik dus over die laatste troef van de osteopaat: die misselijkheid vanuit m’n cranium aanpakken. Ja, ik wil best geloven dat alles dusdanig met elkaar in verbinding staat, dat dit dus een manier zou kunnen zijn. En nee, ik mag dan volgens de kenner er vanbinnen beter aan toe zijn, vooralsnog merk ik daar niks van in m’n dagelijks leven. Ik kan dus kiezen tussen nog een keer of twee naar Amerongen rijden en de behandelingen ondergaan. Levert dit niets op, dan heb kan ik met m’n hand op m’n hart zeggen dat ik er werkelijk xc3xa1lles aan heb gedaan om van die klachten af te komen en dus te kunnen hardlopen. Ga ik niet, dan bespaar ik tijd en geld, maar zal er waarschijnlijk altijd zo’n irritant stemmetje zijn die me er op wijst dat die laatste troef nou nxc3xa9t het verschil had kunnen maken.

Een druilerige zondagmiddag. Geen km’s gemaakt deze week, ook niet op de loopband bij gebrek aan beschikbaarheid door cardiolessen. Zal ik? Op mapmyrun.com check ik een route. Een km of 5 zodat ik m’n knie niet teveel belast. Daarnaast heb ik de hele dag al koppijn en rommelt m’n buik nog na van de race naar de wc gisteravond. Zal ik gaan of niet?

stemmetje 1:
Is toch heel simpel? Je gaat toch niet in dat shitweer naar buiten? Mxc3xa9t hoofdpijn, mxc3xa9t rommelende darmen en mxc3xa9t een knie die het waarschijnlijk weer zo opgeeft? Duidelijke zaak. NIET GAAN DUS!

stemmetje 2:
Ach, wie weet gaat die koppijn er juist mee weg! En die darmen, ach, die leeg je voordat je gaat lopen en voor de rest hou je dat half uurtje je je kak maar op hoor! Net als die knie van je, die redt dat wel voor zo’n korte tijd. En je hebt dan wxc3xa9l weer even gelopen. Je hebt dan wxc3xa9l weer even duidelijk gemaakt dat je gxc3xa9xc3xa9n watje bent, dat je niet, omdat het wat druppelt buiten, het hardlopen voor gezien houdt. Dus waar wacht je nog op? OMKLEDEEEEEN!!

….

Denktijd is voorbij. Ja, ik wil, maar nee, ik denk dat het beter is nu nxc3xadet te gaan. Ik ga mezelf niet pushen. Nieuwe grenzen weet je nog? En die paar uurtjes kan ik even lekker luieren, zonder gestuiter en lawaai van de boyz, dus ik ga ‘t ervan nemen: rust!

‘t Is kwart over 8 als Matijs vanmorgen bij me in bed kruipt. Even later zie ik het vrolijke snoetje van Daan. Buiten schijnt de zon volop. Wat een heerlijk begin van deze 1e Paasdag! Als de boyz ergens anders zijn gaan stuiteren, pak ik nog even m’n Nintendo DS en speel Wario Touched (errug grappig). Eenmaal up & going krijg ik vreselijk de kriebels om te gaan lopen. ‘t Is zxc3xb3 verleidelijk om te gaan lopen, zeker met dit weer. Heel even twijfel ik. En dan gaan de schoenen aan (en de rest natuurlijk ook).

Hebben jullie dat ook wel eens? Dat je partner je naam op een bepaalde manier zegt, waaruit je al op kunt maken dat hij het nxc3xadet eens is met wat je doet? Nou, ik heb wel zo’n kerel hoor. Ik snap ‘m wel, maar hij weet natuurlijk niet dat ik voor mezelf al heb besloten dat ik volgende maand na die Nomen Race en een laatste loopje met m’n loopmaatje (ja ja, Eugxc3xa8ne!) met het hardlopen stop. TENZIJ.. tenzij het wxc3xa9l goed gaat natuurlijk, en wie weet slaat die laatste troef van de osteopaat wel aan, who knows?

Tegen alle negatieve gedachten en twijfels zeg ik: OPZIJ, IK WIL LOPEN! Voordat ik ga maak ik even het brouwseltje Fitness Mate als energievoorraad voor m’n loopje. Uit voorzorg neem ik nog een Domperidon-tabletje. Of het helpt zullen we zien. Even later doe ik wat speciale rekoefeningen voor m’n knie voordat ik met lopen start. Verderop zie ik nog een hardloopster die de verleiding niet kon weerstaan. Altijd leuk om te zien.

Ik loop dezelfde route als vorige keer. Onderweg zie ik een haas. Zou het de Paashaas zijn? Ik grinnik en kijk nog wat langer naar hoe het beestje zich als een haas uit de voeten maakt. Vervolgens zie ik een buizerd die probeert een kraai en een ekster te ontlopen..en..vliegen. Ook dit mooie roofdier kan ik nog even van dichtbij bewonderen voordat-ie z’n wijde vleugels uitslaat. Nou, dit shotje euforie door dit natuurschoon is welkom hoor!

Inmiddels heeft m’n knie zich ook gemeld. Dit keer wordt de pijn geleidelijk wxc3xa9l erger. Na 40 minuten moet ik echt even stoppen. Weg euforie. Ik rek weer even en wrijf met m’n handpalm over het pijnlijke gebied. En verdomd, als ik weer ga lopen, voel ik m’n knie helemxc3xa1xc3xa1l niet! De euforie is back! Bijna wil ik als een marathonloper die over de finish komt de handen in de lucht steken. Tegelijkertijd realiseer ik me dat zoiets op z’n zachtst gezegd nogal apart overkomt, zo in the middle of nowhere. Toch loop ik met een smile op m’n gezicht verder.

Na een paar minuten herhaal ik dezelfde handelingen bij een 2e stop, en ook een 3e stop is noodzakelijk om het tot het einde vol te kunnen houden.  Na bijna 7.5km wandel ik het laatste stukje door naar huis. Met weer die smile.

Thuis neem ik wat water met zout en vervolgens nog wat water. Ook dit met de gedachte dat het wellicht helpt die misselijkheid te voorkxc3xb3men. Daarna is de warme douche weer een welkome oppepper. Ik probeer zo positief mogelijk te denken, en nu, een paar uur later, kan ik zeggen dat ik alleen wat wee ben en m’n knie voel evenals licht m’n bekken. Hoe zou het straks/morgen zijn? Ik hou jullie op de hoogte!